Our priority is not to live, but to work ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေလား

ဘဏ္ဍာရေးနှစ်က ကုန်ခါနီးတော့ ရုံးမှာအလုပ်တွေကတအားရှုတ်လာသလို၊ အချိန်ပိုဆင်းရတာတွေလည်းများလာပြီ။ ကျွန်မ ပြန်တဲ့အထိ ရုံးထဲမှာ အလုပ်လုပ်ယင်း ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေကလည်း မနည်းဘူး။ သူတို့တွေ တအား အလုပ်လုပ်နိုင်ကြပါလားနော်။ အရင်က ဂျပန်လူမျိုးတွေဟာ အလုပ်တအားလုပ်နိုင်တယ်လို့ကြားဖူးတာ၊ အခုရုံးကလူတွေကိုကြည့်ပြီးဟုတ်တယ်လို့ထောက်ခံမိတယ်။ တခြားရုံးဌာနတွေကသူတွေကော ဘယ်လိုများပါလိမ့်။ တခြားနိုင်ငံက လူတွေနဲ့နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင်ကော ဘယ်လိုပါလိမ့်။

အယ်လ်၂၅ဆိုတဲ့အပတ်စဉ်ထုတ်စာစောင်တစ်ခုမှာ ဂျပန်ပြည်တွင်းကော ပြည်ပအလုပ်သမားရေးရာမှာ နှံစပ်ကျွမ်းကျင်တဲ့ The Japan Institute for Labour Policy and Training က အုပ်ချုပ်ရေးမှုးတစ်ဦးပြောသွားတာလေးကို ဖတ်လိုက်ရပါတယ်။

-ဂျပန်လူမျိုးတွေဟာ လက်ရှိအခုအချိန်ထိ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလုပ်တအား လုပ် နေကြပါတယ်။ အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာကို ထင်ရှားစေတာကတော့ အချိန်ပို အလုပ်လုပ်တာပါ။ဆားဗစ်(အချိန်ပိုကြေးမရတဲ့)အချိန်ပိုတွေပါထည့် တွက်ပြီးပြောရရင်

ဂျပန်လူမျိုးတစ်ယောက် အချိန်ပိုလုပ်တဲ့နာရီပေါင်းဟာ တစ်နှစ် နာရီ၃၀၀။

အဲဒီနောက်မှာ အမေရိကန်နဲ့အင်္ဂလန်ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်ကို နာရီပေါင်း၂၀၀။ ဂျာမဏီနဲ့ပြင်သစ်မှာက နာရီပေါင်း၆ဝကနေရဝအထိပါ။ တဆက်တည်း ပြောရမယ်ဆိုရင် အချိန်ပိုကြေးမရပဲနဲ့ အချိန်ပိုဆင်းပေးတယ်ဆိုတာ ဂျပန်က လွဲလို့ တခြားဘယ်မှာမှမရှိဘူး။

ကိန်းဂဏာန်းနဲ့ ချပြတော့လည်း အားပါးပါးΣ(ﾟロﾟノ)ノနောက် တခြားဘာတွေများ မတူတာတွေကောရှိပါသေးလားဆိုတော့...

အဲဒီအုပ်ချုပ်ရေးမှုးကပဲ အစကတည်းက အချိန်ပိုနဲ့ပတ်သတ်ပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်တွေ၊ လုပ်အားခ စနစ်တွေ ကလည်း မတူပါဘူးတဲ့။

ဥပမာ ဂျပန်မှာ ကုမဏီဝန်ထမ်းတစ်ဦး အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ တရားဝင် အချိန်ပိုလုပ်ခွင့် တစ်နှစ် အများဆုံး နာရီ ၃၆ဝဖြစ်ပေမယ့်၊ ဂျာမဏီမှာက တစ်နှစ်ကို နာရီ ၁၂၀။

နောက် အချိန်ပိုအတွက်ပေးတဲ့ လုပ်အားခ။ ဂျပန်မှာ ည၁ဝနာရီအထိဆိုရင် ပုံမှန်လုပ်အားခရဲ့ ၁ .၂၅ ဆ၊ အဲဒီထက်ညဉ့်နက်ရင် ၁.၅ဆနဲ့ ရုံးပိတ်ရက်ဆင်းရင် ၁.၃၅ ဆပါ။

ဒါပေမယ့် ဂျာမဏီမှာ ညဉ့်နက်အထိဆိုရင် ပုံမှန်ထက် ၂ဆ နဲ့ ရုံးပိတ်ရက်ဆင်းရင် ၂ဆ ကနေ ၂.၅ဆ ပါတဲ့။

ဒီလိုကွာခြားမှုတွေ၊ကိန်းဂဏာန်းတွေကိုသိနေပေမယ့်လည်း၊ သူတို့တွေ (ဂျပန်လူမျိုးတွေ)ဟာ ပါးစပ်ကတော့ အီးယား၊အီးယား(မကြိုက်ဘူး)ဆိုပြီး ပြောချင်ပြောမယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့တို့ရဲ့ခေါင်းတွေ၊လက်တွေကတော့ လှုပ်မြဲလှုပ်လျှက်၊ လုပ်မြဲလုပ်လျှက်ပါပဲ။(*^ー゜)v

အယ်လ်စာစောင်မှာ အသက် ၂၀-၃၄အကြားရှိတဲ့ကျားမ၃၈၉ဝယောက်ကို

မေး၁-တစ်လအချိန်ပိုဘယ်လောက်လုပ်သလဲလို့မေးထားတော့

မေး၂- အချိန်ပိုဆင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းက

၁။ အလုပ်တွေများလို့

၂။ အလုပ်မှာကျွမ်းကျင်မှု အားနည်းလို့

၃။ ကိုယ့်ဘေးကလူတွေက အချိန်ပိုဆင်းပြီးလုပ်နေကြတော့ ပြန်ဖို့ခက်လို့စတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေအများဆုံးဖြစ်ပြီး၊

လူအင်အားမလုံလောက်လို့၊ စက်ပိုင်းဆိုင်ရာမလုံလောက်လို့ စတာတွေကိုလည်း တွေ့ရပါတယ်။

မေး၃-အချိန်ပိုဆင်းတဲ့အခါ ကိုယ်အသိစိတ်နဲ့ကိုယ်ဆင်းတာလား။ အထက်က တောင်းဆိုလို့ဆင်းတာလားဆိုတော့..

ကိုယ့်အသိစိတ်နဲ့ ကိုယ်က ၈၄.၈ %နဲ့

အထက်က တောင်းဆိုလို့ဆိုတာ ၁၅.၂ % ရှိတာတွေ့ရတယ်လို့ အဲဒီစာစောင်မှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။

Our priority is not to live, but to workတဲ့။ဒါကြောင့်လည်း ဂျပန်နိုင်ငံဟာ ဒီကနေ့မြင်နေရတဲ့အခြေအနေအထိ တဟုန်ထိုးတိုးတက်ခဲ့တာပေါ့နော်q(*^O^*)p

ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေဟာ အမြင်မှာသေးသေးပေါက်စလေးတွေဖြစ်ပေမယ့် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထက် အဆပေါင်းအများကြီး ကြီးပါတယ်ဆိုတဲ့ အစာတွေကို တဖြည်းဖြည်း၊တရွေရွေနဲ့သယ်လာလိုက်တာ၊နောက်ဆုံးသူ့တို့အသိုက်အိမ်ကိုရောက်တဲ့အထိပေါ့။

ကျွန်မလည်းပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ရဲ့ကြိုးစားမှု၊ဝီရိယ၊ လုံလနဲ့ စုပေါင်းဆောင်ရွက်တတ်တာတွေကို အတုယူပြီး အများကြီး ကြိုးစားရဦးမယ်●^∀^●♪