WinPhoenix: July 2008

ေဒးဒရဲက ၾကံဳဒရယ္ရြာသုိ့ တစ္ေခါက္

ေမလ၂ ရက္ေန့က တုိက္ခတ္ခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္တုိင္းအၿပီး ဧရာ၀တီတုိင္းကုိ ကုိယ္တုိင္ သြားၾကည့္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ရုံးကလည္း ခြင့္ယူဖုိ့ဆုိတာ ခ်က္ခ်င္းမရခဲ့လုိ့ မုန္တုိင္းတုိက္ၿပီး ၂လအၾကာမွာမွ ခြင့္၁၀ရက္ရလုိက္တယ္။ ရုံးကလူၾကီးကုိလည္း အရမ္းကုိ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းကုိ ၀မ္းသာအားရေၿပာမိပါတယ္။

ခ်က္ခ်င္းပဲ သြားၾကည့္ခ်င္တဲ့ေဒသေတြ၊ အဲဒီေဒသကလူေတြအတြက္ ကုိယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္ေပးႏုိင္မယ့္ အလုပ္ေတြကုိ စာရင္းၿပဳလုိက္တယ္။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာလည္း မုန္တုိင္းဒဏ္ခံရတဲ့လူေတြကုိ အရမ္းကုိကူညီခ်င္တဲ့သူေတြရွိေနေတာ့ သူတုိ့ကုိလည္း အေၾကာင္းၾကားလုိက္တယ္။ (အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ေလးစားစရာေကာင္းတာက မုန္တုိင္းစၿဖစ္ၿပီးကတည္းက ဧရာ၀တီတုိင္းက ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ သိန္းနဲ့ခ်ီၿပီး နံမည္လုံး၀မေဖာ္ၿပပဲ လႈဒါန္းခဲ့ၾကသူေတြလည္းပါပါတယ္။)

ဘုိကေလး၊လပၸတာနဲ့ မအူပင္၊ေဒးဒရဲစတဲ့ေဒသေတြက သြားဖုိ့စီစဥ္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံး ေဒသခံ ေစတနာ့ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္စီစဥ္ေပးမႈေၾကာင့္ အားလုံးအစဥ္ေၿပခဲ့တဲ့ေနရာက ေဒးဒရဲအနီးက ၾကံဳးဒါးနယ္က ၾကံဳဒရယ္ဆုိတဲ့ ရြာကုိသြားၿဖစ္ခဲ့တယ္။

မနက္၄နာရီခြဲမွာ ရန္ကုန္ကစထြက္ခဲ့ၿပီး၊ ေဒးဒရဲၿမိဳ့ကုိ မနက္ ၇နာရီခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာေရာက္ပါတယ္။

ေနာက္ေဒးဒရဲၿမိဳ့ကေနတဆင့္ စက္ေလွနဲ့ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ၿမစ္ကမ္းနံေဘးမွာ ရြာေသးရြာငယ္ေလးေတြ ဟုိတစ္စုဒီတစ္စုေတြ့ရပါတယ္။

ေနာက္ ကမ္းနံပါးေဘးမွာ တင္ေနတဲ့ ၿဖဴၿဖဴအပုံေလးေတြကလည္း ဟုိတစ္စုဒီတစ္စု။ ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကြၽဲ၊ႏြားေတြရဲ့ေခါင္းေတြပါ။

ခရီးတ၀က္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ အရမ္းကုိစုိး၀ါးတဲ့ အနံသက္ကုိရလုိ့ ဘာမ်ားပါလိမ့္လု့ိ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပ်က္စီးေနတဲ့ ဆန္စက္အေဟာင္းၾကီးဆီက ဆန္ပုပ္နံ့တဲ့။ အေတာ့္ကုိ ၿပင္းတဲ့အနံပါ။ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အမိုးေတြမရွိတဲ့အေဆာက္အအုံပ်က္ၾကီး ၄၊ ၅ ၊၆ ခုေလာက္တန္းစီေနတဲ့ ဆန္စက္ပ်က္ၾကီး။ ပုိင္ရွင္ေတြခမ်ာ ဆန္စက္ၿပန္လည္ဖို့ မၿဖစ္ႏုိင္ေတာ့လု့ိ ဒီအတုိင္းထားခဲ့ၿပီး ၿမိဳ့ၿပန္သြားၾကသတဲ့။

၂နာရီေက်ာ္ေလာက္ စက္ေလွစီးခဲ့ၾကၿပီး၊ ၾကံဳဒရယ္ရြာကုိေရာက္ပါတယ္။အဲဒီရြာကေန ေနာက္ထပ္၂ရြာေလာက္ ဆက္သြားရင္ ပင္လယ္ပါတဲ့။

ၾကံဳဒရယ္ရြာမွာက အိမ္ေၿခေပါင္း ၂၇၀ နဲ့ လူဦးေရ ၁၀၈၀ေက်ာ္ရွိပါတယ္။ မုန္တုိင္းဒဏ္ေၾကာင့္ လူေပါင္း ၃၅ ေယာက္ ေသဆုံးခဲ့၇ပါတယ္။

မုန္တုိင္းနဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက အမုိးပါသြားသလု့ိ လူေနအိမ္ေၿခအားလုံးနီးပါး ေၿမေပၚမွာ ၿပားၿပား၀ပ္ခဲ့တယ္တဲ့။ ကြၽန္မေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအမိုးေတြဟာ ပုဂလိကအလႈရွင္ေတြကၿပန္မုိးေပးထားတာေတြ့ခဲ့ရၿပီး၊ မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ၿပိဳက်သြားခဲ့တဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းကုိအခုအခါဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာပဲ ယာယီေက်ာင္း အၿဖစ္ဖြင့္ထားတာ ေတြ့ခဲ့ရပါတယ္။

မုိးရာသီၿဖစ္တဲ့အၿပင္ မုိးမ်ားတဲ့ေဒသ၊ ေနာက္ ေရၾကီးတုန္းက တက္ခဲ့တဲ့ ေရေတြက ၿပန္မက်ေသးတဲ့ လူေတြေနတဲ့ ေနအိမ္ေအာက္ေၿခမွာ ေရေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၀ပ္ေနတယ္။ ထရံကာ၊သြပ္မုိးနဲ့ ၿပန္ေဆာက္ၿပီးထားတဲ့အိမ္ ၄၊၅အိမ္ေလာက္ရွိသလုိ၊ ေၿခတံရွည္ေၿမစုိက္ၿပီး အကူညီရထားတဲ့တာလပတ္ကုိကာ၊မုိးထားတဲ့ ေနၿဖစ္ရုံေဆာက္ထားတဲ့ တဲေတြက အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ့ခဲ့ရပါတယ္။

ဒီၾကံဳဒရယ္ရြာမွာ ေရလုပ္ငန္းနဲ့အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းသူေတြမ်ားၿပီး၊ မုန္တုိင္းအၿပီးမွာ ၀မ္းစာအတြက္ ရွိသမွ်ပုိက္ကေလးေတြစုၿပီး တပုိင္တႏုိင္ငါးဖမ္းတာေတြၿပန္လုပ္ေနၾကေပမယ့္၊ လုပ္ငန္းအၾကီးေတြကေတာ့ ၿပန္လည္ လည္ပတ္ႏုိင္မႈမရွိေသးပါဘူး။
အရင္တုန္းက စပါးစုိက္ခဲ့တဲ့ စပါးခင္းေတြကေတာ့ ဒီအတုိင္း ဘာမွစုိက္ပ်ိဳးႏုိင္ၿခင္း မရွိေသးတာေတြ့ရပါတယ္။ မ်ိဳးစပါးေတြရမယ္လုိ့ ေၿပာပါတယ္။ရက္အတိက်ေတာ့မသိဘူးလုိ့ ဆုိပါတယ္။ ကြၽန္မေရာက္ခဲ့ခ်ိန္က ဇူလုိင္လ ၅ရက္ေန့ဆုိေတာ့ ၾကံဳဒရယ္ရြာသားေတြအတြက္ စုိက္ပ်ိဳးခ်ိန္မွ မွီပါ့မလားလုိ့ ေတြးၿဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။

ကြၽန္မတုိ့အဖြဲ့ဟာ ၾကံဳဒရယ္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာပဲ ၇ြာသူရြာသားေတြကုိ စုေ၀းၿပီး

၁။ ဒါန္အိုး

၂။ ၿခင္ေထာင္ၾကီး

၃။ ေသာက္ေရသန့္ေဆးဗူး နဲ့

၄။ အ၀တ္အထည္တုိ့ကုိေ၀ေပးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

စုစုေပါင္းကုန္က်စရိတ္က {၁,၄၁၂,၀၀၀}က်ပ္ပါ။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပထမထပ္မွာ ရြာကလူေတြကုိစုၿပီး၊

ဒုတိယထပ္မွာ ပစည္းေ၀ေပးတာဆုိေတာ့ တုိးက်ိတ္တာေတြမရွိေတာ့သလုိ၊ အကူညီေပးတဲ့ ဆရာ၀န္က ေ၀ေပးတဲ့ပစည္းေတြ အိမ္တုိင္းေစ့မရမွာစုိးလုိ့၊ ရြာသန္းေခါင္ စာရင္းနဲ့အတူ ကိုယ္စားမယူရဆုိၿပီးအိမ္တုိင္းကိုလက္မွတ္ထုိးၿပီး၊ပစည္းေတြကုိယူေစပါတယ္။ အၿမဲလုပ္ကုိင္ေနက်သူဆုိေတာ့ အတုယူစရာပါပဲ။