မေတ္တာ

ဘဝမှာကျွန်မတို့တစ်တွေလွယ်လင့်တကူရယူခံစားမိတတ်တဲ့
အဖိုးတန်ရတနာများစွာရှိပါတယ်။
ဒါတွေကိုအလေး၈ရုပြုရကောင်းမှန်းမေ့နေတတ်ကြတယ်။
တိုက်ဆိုင်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊အကြောင်းတစ်မျိုးမျိုးနဲ့ မမျှော်လင့်တဲ့အကြောင်းရာတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်ပြန်လည်တွေးမိပြောမိကြတဲ့အခါတွေမှာ၊
သည်ရတနာတွေရဲ့တန်ဖိုးကိုပြည့်ပြည့်ဝဝသိမြင်ကြလေ့ရှိပါတယ်။

ငယ်ငယ်တုန်းကအဖြစ်ပျက်လေးတစ်ခုပါ။ နယ်မြို့လေးကအစိုးရဝန်ထမ်းအိမ်မှာနေခဲ့တုန်းက၊
အိမ်တွေကတစ်အိမ်နဲ့တစ်အိမ်အရမ်းဝေးတဲ့အပြင်၊အိမ်ဘေးပတ်လည်မှာလဲသစ်ပင်ကြီးတွေနဲ့ ဆိုတော့ညရောက်လာပြီဆိုရင်၊ခြံထဲမှာဆိုမဲမှောင်လို့။

အဲဒီနေ့ကအလုပ်ကိစ္စနဲ့ဖေဖေအပြင်သွားနေတုန်းအိမ်မှာမေမေ၊အကိုငယ်လေး၊ကျွန်မနဲ့ ငယ်ငယ်ကလေးတည်းကအိမ်မှာအတူနေခဲ့တဲ့အမကြီးရယ်၄ယောက်ပဲကျန်ခဲ့တယ်။
မေမေနဲ့ကျွန်မတို့မောင်နှမညစာထမင်းစားနေတုန်း၊လူပျိုပေါက်စအကိုငယ်လေးကစကားတပြောပြောနဲ့ထမင်းစားပွဲကနေအိမ်နောက်မီးဖိုချောင်ဘက်ကိုထထွက်သွားပါတယ်။
မေမေနဲ့ကျွန်မလည်းထမင်းစားယင်းစကားဆက်ပြောနေတုန်းအိမ်နောက်ဖက်ကိုထွက်သွားတဲ့ကိုလေးဆီကအသံနက်ကြီးနဲ့အော်လိုက်တာကိုကြားလိုက်ရတယ််။

ရုတ်တရက်ဆိုတော့ကြောင်သွားခဲ့တယ်။ဘာများဖြစ်တာပါလိမ့်..။
သတိရလို့အိမ်နောက်ဖက်ကိုအပြေးအလွှားလိုက်ကြည့်မိတော့ကိုလေးကမေမေ့ကိုဖက်ထားပြီး၊မေမေကသူ့ကျောကိုသတ်ပေးနေတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။
ဘေးနားမှာလည်းအမကြီးကတုန်တုန်ရီရီနဲ့။သူ့လက်မှာလည်းကျွန်မဆော့တဲ့အိုးပုတ်တွေကိုင်လို့ပေါ့။

ဘာဖြစ်ကြတာပါလိမ့်။
အခုနကထိိကျွန်မရှေ့ကထိုင်ခုံမှာထိုင်နေခဲ့တဲ့မေမေကဘယ်လို့လုပ်ပြီးကိုလေး နံဘေးကိုရောက်သွားတာပါလိမ့်..။

ကိုလေးကိုအိမ်ရှေ့ကိုပြန်ချောခေါ်လာ၊ထိုင်ခုံပေါ်ထိုင်ခိုင်း၊ရေတိုက်လုပ်နေကြတဲ့အချိန်ထိဘာဖြစ်တာလဲ..၊မေမေကလည်းဘယ်လို့လုပ်ပြီးကျွန်မအရှေ့ကနေအိမ်အနောက်ထဲကကိုလေးနံဘေးကိုရောက်သွားတာလဲဆိုတာကိုနားမလည်နိုင်သေးဘူး။
ရှားလော့ခ်ဟုန်းစာအုပ်တွေအသည်းအသန်ဖတ်တတ်တဲ့ကျွန်မတစ်ယောက်၊အတွေးတွေနဲ့ချာချာလည်နေခဲ့တယ်။

ထမင်းစားပွဲမှာမေမေထိုင်တဲ့ခုံကကျွန်မရဲ့အရှေ့တည့်တည့်။
မေမေနဲ့ကျွန်မအကြားမှာကလည်း၁၀_၄ပေနီးပါးလောက်ရှိမယ့်ထမင်းစားပွဲ။
အိမ်နောက်ကိုသွားတဲ့တံခါးကကျွန်မရဲ့နောက်ကျောတစ်လံအကွာလောက်မှာ။
တံခါးဆီရောက်ဖို့ဆိုရင်၊ထမင်းစားပွဲကိုပတ်ပြီးမှသွားရမယ်။
ကိုလေးရပ်ပြီးအော်ခဲ့တဲ့နေရာနဲ့ထမင်းစားပွဲကဆိုရင်မဝေးဘူးဆိုရင်တောင်ပေ၂ဝဝနီးပါးလောက်ရှိမယ်။
ဒီအကွာဝေးကိုမေမေတစ်ယောက်ထိုင်ခုံကနေမျက်စိတမှိတ်အတွင်း လှစ်ခနဲဘယ်လိုများရောက်သွားပါလိမ့်နော်......။

အဲဒီအချိန်မှာမေမေရှင်းပြတော့မှပဲအကိုငယ်လေးအသည်းငယ်သွားရတဲ့အကြောင်းရင်းကိုသိရတော့တယ်။
နေ့လည်ကကျွန်မဆော့ထားတဲ့အိုးပုတ်တွေကိုအိမ်အပြင်မှာအမကြီးကတကုန်းကုန်းနဲ့ လိုက်ကောက်သိမ်းနေတာကို၊မနီးမဝေးအိမ်ထဲကနေလှမ်းမြင်လိုက်တဲ့အကိုငယ်လေးက အမှောင်ထဲကတကုန်းကုန်းတလှုပ်လှုပ်နဲ့အရာကြီးဆိုပြီးအရမ်းလန့်ပြီးအော်လိုက်တာတဲ့။
သြော်-ဖြစ်မှဖြစ်ပလေနော်။

ဒါဆိုရင်မေမေကကော..။
ပုံမှန်ဆိုရင်ထိုင်ခုံကနေထမင်းစားပွဲကိုပတ်ပြီးသွားမှအနောက်တံခါးဆီရောက်နိုင်မှာကို၊သားဇောနဲ့လွှားခနဲစားပွဲကိုကျော်ပြီး၊လေအဟုန်နဲ့အိမ်နောက်ဖေးကသားဆီကိုရောက်သွားခဲ့တယ်။(ရှားလော့ခ်ဟုမ်းလည်းမတွေးတတ်တော့ပါ..။)

ရှောင်လင်သိုင်းသမားလည်းမဟုတ်တဲ့မေမေ။
အရေးကြုံလာတော့တရုတ်သိုင်းကားထဲကမင်းသမီးတွေထက်တောင်လျင်မြန်တဲ့ခုန်နှုန်းနဲ့သားငယ်ဆီအရောက်သွားခဲ့တယ်။
အဲသည်နေ့ကမေမေ့လှုပ်ရှားမှု့နဲ့မေမေ့မေတ္တာတွေဟာအခုတိုင်ကျွန်မတို့မောင်နှမအမှတ်ရနေဆဲပါ။

မိခင်ဟာသားသမီးတွေကိုတိုင်းတာလို့မရနိုင်တဲ့မေတ္တာထုနဲ့့ချစ်မြတ်နိုးကြသူများဖြစ်ပြီး၊မိခင်ရဲ့မေတ္တာဟာသားသမီးတွေအပေါ်အလွန်တရာကြီးမားလှတဲ့အတွက်ကြောင့် မိခင်ဟူသည်သားသမီးတို့အတွက်အားထားရာအစစ်ဖြစ်ပါတယ်။
ဤလောကရှိလူသားအားလုံးသည်မိခင်တို့ရဲ့သားသမီးပင်ဖြစ်သည့်အတွက်၊မိခင်ဟူသည်လောကလူသားအားလုံးရဲ့လေးစားဦးညွတ်ရိုသေအပ်သောကိုးကွယ်ရာအစစ်ပင်ဖြစ်ပါဧ။်။